कोणासाठी कुणीतरी... विनीत वर्तक ©

 कोणासाठी कुणीतरी... विनीत वर्तक ©

कोणीतरी आपलं असणं आणि आपण कोणासाठी त्यांच असणं ही भावनाच एका वेगळ्या विश्वात घेऊन जाणारी आहे. स्थळ, काळ, वेळ या सर्वांपलीकडे जर ही भावना जाणवत असेल तर आयुष्यातलं अमृत सापडलं असं समजावं. आयुष्याच्या अनेक छटा आपण अनुभवत असताना येणारे अनुभव वेगवेगळ्या भावना निर्माण करतात. स्पेशली आभासी जगाच्या काट्यावर आयुष्य आज जगत असताना खऱ्या आयुष्यात अश्या भावना अनुभवणं आज स्वप्नवत झालेलं आहे. आभासी जगात निर्माण होणारी प्रतिमा अनेकदा त्या काचेवर तयार होणाऱ्या आपल्या प्रतिमेसारखी असते. वाटते तर खूप जवळची पण असतेच तितकी फसवी. पकडायला जावं तर मृगजळाचा भास होतो आणि सोडायला जावं तर काहीतरी निसटल्याची जाणीव. 

अश्या दोलायमान अवस्थेतून आपण प्रत्येकजण मार्गक्रमण करत आहोत. आभासी जगात आलेले विचित्र अनुभव एकूणच नात्यानं वरचा विश्वास, आपुलकी, प्रेम, सत्यता आणि कोणीतरी आपलं यावर असलेल्या आपल्या दृष्टिकोनाला न भरून येणारं नुकसान करून गेलेले असतात. अनेकदा माणसं असं वागू शकतात यावर विश्वास बसत नाही. पण समोर येणारं सत्य हे पचवावंच लागते भले ते किती कटू आणि टोचणारं का असेना. न जुळणारे कोन कोणासोबत कसे जोडले जातील हे कोणीच सांगू शकत नाही. पण तशी व्यक्ती भेटल्यावर पण प्रत्यक्षात ती आपलं मानेल का? मानलं तरी ते कितपत टिकेल याबद्दल शाश्वत असं काहीच उत्तर कोणाकडे नसते. पण कधीतरी अश्या व्यक्ती आपल्या आयुष्याचा नकळत भाग होऊन जातात. एखाद्या मंद वाऱ्याच्या झुळुकीप्रमाणे काही क्षणांसाठी आपल्याला अपार आनंद देऊन जातात. ती झुळूक एक नवीन ऊर्जा देणारी तर असतेच पण आपण कोणासाठी कोणीतरी आहोत याची जाणीव करून देणारी पण असते. 

कोणासाठी आपण कोणीतरी आहोत ही जाणीव प्रत्येकवेळी व्यक्त केलीच पाहिजे असं नसते. अनेकदा ती अव्यक्त राहिलेली चांगली असते. नात्यांचे साचे बदलणं किंवा आपल्या त्या भावनेला कोणत्यातरी नात्यांच्या साच्यात बसवणं हे अनेकदा आपल्याच भावनेला मारक ठरते. साच्यांचे नियम आणि अपेक्षा पूर्ण करताना आपलेपणाची भावनाच त्यात गारठून जाते. मग सुरु होतो तो एक अनिश्चितततेचा खेळ ज्यात नक्की पुढे काय होणार हे कोणालाच कळत नसते. पण असं असताना सुद्धा एकमेकांचा विश्वास टिकवून ठेवणं आणि एकमेकांना त्यांची स्पेस देणं हे ज्यांना जमते त्यांची आपलेपणाची भावना टिकून राहते. आभासी जगातून प्रत्यक्ष आयुष्यात सुद्धा जेव्हा कोणी आपलं मानतं किंवा आपण कोणासाठी खास असतो तेव्हा शब्दांशिवाय संवाद होतात. कोणीतरी असल्याची जाणीव दोन्ही बाजूने होते. आयुष्याच्या सगळ्या बंधनांना, समाज नियमांचा आदर करून पण एक निकोप नातं आकार घेतं. अश्या नात्यांच टार्गेट ठरलेलं नसते त्यामुळेच अश्या निकोप नात्याला मग कोणत्या स्पष्टीकरणाची गरज भासत नाही.  

आभासी जगाने नात्यांच्या अनेक परिभाषा बदलवून टाकल्या आहेत. कोण कोणत्या नात्याच्या साच्यात आपल्याला बघते हेच कळेनासे झाले आहे. आलेल्या कटू   अनुभवांनंतर पुन्हा एकदा स्वतःला कोणाशी एकरूप करणं तितकं सोप्प नसते. आपलेपणाची भावना आभासी जगातून प्रत्यक्षात जेव्हा अनुभवतो तेव्हा ती आपल्याला पुन्हा एकदा मनाशी जोडते. ते क्षण हवेहवेसे वाटतात. ती अनुभूती पुन्हा पुन्हा अनुभवण्याची ओढ निर्माण होते. कोणीतरी आपल्या सोबत असणं पुरेस असते. त्यासाठीच कोणासाठी कुणीतरी व्हावं किंवा कोणीतरी आपल्यासाठी काही असावं. नात्यांची मज्जा ती अनुभवण्यात आहे. सगळ्याच गोष्टी आपल्याला हव्या तश्या घडतील अश्या नाही. पण मिळालेली अनुभूती आणि ते क्षण निरंतर सोबत असतील हे नक्की.     

फोटो शोध सौजन्य :- गुगल 

सूचना :- ह्या पोस्टमधील शब्दांकन (विनीत वर्तक ©) कॉपीराईट आहे.

Changing mindsets... Vinit Vartak ©

 Changing mindsets... Vinit Vartak ©

If you ask what is the most difficult task, in my opinion the most difficult task is to change the mindset of an individual, culture, nation or society. Man is social. There are certain rules of that society and culture which are passed down from generation to generation. When that understanding is challenged, it is not so easy to accept or accommodate the new trend. Many tendencies have been nurtured in India and among the Indian people especially after independence and some have been consciously inculcated. Attempts are being made to break the same trends. I have special appreciation for the same. Although it is true that the mentality cultivated by generations will certainly not change in a day or a year, it is comforting to see that it is starting somewhere.

Countless freedom fighters contributed to the Indian freedom struggle along with many other freedom fighters. The freedom struggle was not fought by a single family. But in independent India, the pretense of a single family drawing blood was created for this struggle and for the country as a whole. The atmosphere was created. Every medium was used for that. Be it the school curriculum, government policies or the mentality of the Indian people, it was seen that the monopoly of one family would remain everywhere. That is why during the last 75 years almost 2-3 generations never got to know the real heroes of history. Just as the contribution of one family or some specific individuals was always put forward, at the same time the efforts made by other people were deliberately erased from the pages of history.

When I was a child, whenever I read about the Indian freedom struggle, the only question in my mind was that there were so many faces in this struggle whose sacrifices we will never know. One of them was Netaji Subhash Chandra Bose. On one side was Gandhiji's Chale Jav Movement and Salt Satyagraha while at the same time Netaji was building an armed struggle against the British government on a global level. The manner in which Netaji built an organization like 'Indian National Army' can be an inspiration to many even today. Many personalities in that organization are unknown to Indians today. There are so many stories of their adventures that a movie would be made about each of their organization. Just as many films are coming out today on the army chiefs of Chhatrapati Shivaji Maharaj, the stories of many chiefs are inspiring the new generation, be it Baji Prabhu Deshpande, Tanaji Malusare, Shiv Kashid, Yesaji Kank, Hambirrao Mohite, many names can be taken. Similarly, every soldier in Netaji's army has his own story. Everyone fought against the injustice of the British government not only in their own country but also in other lands. The eyes of the British Government were opened. Netaji's Indian National Army has explained the meaning of the fact that the British can no longer maintain their empire with the force of arms and troops.

If Ahimsa's movement was a silent resistance to the British government, Netaji's armed movement was a challenge to the British Empire. Without these two, the history of Indian independence cannot be complete. But deliberate efforts were made to increase the importance of the family and the individual in independent India. Whenever I read the history of Netaji, the same question came to my mind that where is Netaji today? Where are the stories of their brave heroes? Just as we were taught the lessons of non-violence, why were we not taught the lesson of taking the animal by the horns? India has never attacked anyone, so the thought of us facing the attack and looting with non-violence was disturbing. Chhatrapatis whom we consider as gods, whose Maratha Empire once planted arresting flags. Those Marathas used to throw spears in front of the enemy. These thoughts were literally making me uncomfortable. I am not against non-violence. I never attacked anyone. I have never destroyed anyone's house. But if someone is destroying my house, why should I fight it out? Oh why? I am of the opinion that injustice against us can be stopped if done. That is why if anyone gave a decisive turning point in the Indian freedom struggle, it was Netaji and his Indian National Army.

Today, institutions, roads and programs of the country are deliberately named after the surnames of the same family. Articles were written on them, their lessons were taught from textbooks. Many such freedom fighters in India were deliberately sidelined. A mindset was created that the freedom of the country was gained through the sacrifice of a single family. It is personally comforting to me to see that this mentality is being torn apart today. This is the mentality of slavery, this is the mentality of mirage, this is the mentality of nepotism. It gives me great pleasure to see all these mindsets being torn apart. Remembering that my father, my grandfather, my 8th generation did something for the country, grant me divinity, the mentality that is growing in all fields today needs to be changed. I am of the clear opinion that self-achievement should be the standard of respect for a person, be it education, politics, social cause, any field of the country.

Two good events happened yesterday, one was the renaming of the Rajpath representing British slavery to 'Kartavyapath' and the other most important was the befitting tribute to Netaji Subhash Chandra Bose. Even after 75 years of Indian independence, the honor of Netaji, who played an important role in the country's independence, is definitely an indication of a changing mindset. There will be many sages and philosophers who would interpret that because they were honored, someone else was dishonored. In fact, we should deeply appreciate that the people who have been neglected so far are being brought into the limelight once again. But people who have been cultivating a certain attitude and mindset for the last 75 years have doubts about how much it will be digested.

India and Indian culture, Indian democracy, Indian society, Indian history, today Indians need to see and learn from a different perspective and mentality. To see from a different mindset is not to disrespect anyone, but to respect and honor those whom we have failed to respect, whose history we have not yet read, whose culture we have not yet experienced. Seeing, learning and imbibing it means a changing mindset.

Jai Hind!!!

Footnote :- Opinions written above are my own opinions. If it doesn't work, leave it. Please do not post your opinion on my post.

Photo Search Courtesy :- Google

Notice :- Wording in this post is copyright.

बदलणारी मानसिकता... विनीत वर्तक ©

 बदलणारी मानसिकता... विनीत वर्तक ©

सगळ्यात कठीण काम कोणतं असेल असा प्रश्न विचारला तर माझ्या मते सगळ्यात कठीण काम म्हणजे एखाद्या व्यक्ती, संस्कृती, राष्ट्र किंवा समाजाची मानसिकता बदलवणं. माणूस हा समाजप्रिय आहे. त्या समाजाचे, संस्कृतीचे काही नियम असतात जे पिढ्यानं पिढ्या पुढे नेले जातात. जेव्हा त्या समजुतीला छेद दिला जातो तेव्हा ते स्विकारणं किंवा त्या नवीन प्रवृत्तीला स्थान देणं इतकं सहजतेने होत नाही. भारतात आणि भारतीय लोकांमध्ये विशेष करून स्वातंत्र्यानंतर अनेक प्रवृत्ती या जोपासल्या गेल्या आहेत तर काही जाणून बुजून रुजवल्या गेल्या आहेत. त्याच प्रवृत्तींना छेद देण्याचा प्रयत्न होतो आहे. त्याच मला विशेष कौतुक आहे. पिढ्यानं पिढ्या जोपासलेली मानसिकता नक्कीच एका दिवसात किंवा एका वर्षात बदलणार नाही हे कितीही सत्य असलं तरी त्याची सुरवात कुठेतरी होताना बघणं सुखदायक आहे. 

भारतीय स्वातंत्र्य लढ्यात हाताच्या बोटावर मोजल्या जाणाऱ्या स्वातंत्र्य वीरांच योगदान होतं तसेच इतर अनेक स्वातंत्र्य वीरांचं होतं. स्वातंत्र्य लढा हा कोण्या एका कुटुंबाने लढलेला नव्हता. पण स्वतंत्र्य भारतात या लढ्यासाठी आणि एकूणच देशासाठी एकाच कुटुंबाने रक्त वेचल्याचा दिखावा तयार केला गेला. वातावरण निर्मिती केली गेली. त्यासाठी प्रत्येक माध्यमाचा वापर करण्यात आला. मग तो शालेय अभ्यासक्रम असो, सरकारी धोरणं असो वा भारतीय लोकांची मानसिकता असो सगळीकडे एकाच कुटुंबाची मक्तेदारी राहील असं बघण्यात आलं. त्यामुळेच गेल्या ७५ वर्षाच्या काळात जवळपास २-३ पिढयांना इतिहासातील खऱ्या हिरोंची ओळख कधी झालीच नाही. ज्या प्रमाणे एका कुटुंबाचं अथवा काही विशिष्ठ व्यक्तींचं योगदान नेहमीच समोर ठेवलं गेलं त्याचवेळी दुसऱ्या लोकांनी केलेल्या प्रयत्नांना जाणीव पूर्वक इतिहासाच्या पानात लुप्त करण्यात आलं. 

लहानपणी जेव्हा जेव्हा भारतीय स्वातंत्र्य लढ्याबद्दल वाचनात आलं तेव्हा मनोमन एकच प्रश्न पडायचा की या लढ्यात किती असे चेहरे होते ज्यांच बलिदान आपल्याला कधी कळलच नाही. त्यातील एक म्हणजे नेताजी सुभाषचंद्र बोस. एकीकडे गांधीजींची चाले जाव चळवळ आणि मिठाचा सत्याग्रह होता तर त्याचवेळी जागतिक पातळीवर नेताजींनी एक सशस्त्र लढा ब्रिटिश सरकार विरुद्ध उभारला होता. 'इंडियन नॅशनल आर्मी' सारख्या संघटनेची उभारणी नेताजींनी ज्या पद्धतीने केली ते अनेकांसाठी प्रेरणादायी आजही ठरू शकते. त्या संघटनेतील कितीतरी व्यक्तिमत्व आज भारतीयांना माहिती नाहीत. त्यांच्या संघटनेमधील प्रत्येक विरावर एक चित्रपट बनेल इतक्या त्यांच्या साहसाच्या कथा आहेत. ज्या प्रमाणे छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या सैन्यातील कित्येक सरदारांवर आज चित्रपट येत आहेत, कित्येक सरदारांच्या कथा नवीन पिढीला प्रेरणा देत आहेत मग ते बाजीप्रभू देशपांडे असतील, तानाजी मालुसरे असतील, शिव काशीद, येसाजी कंक, हंबीरराव मोहिते अशी अनेक नावं घेता येतील. त्या प्रमाणे नेताजींच्या सेनेतील प्रत्येक सैनिकाची स्वतःची अशी एक कथा आहे. प्रत्येकाने ब्रिटिश सरकारच्या अन्यायाविरुद्ध फक्त आपल्या देशात नाही तर दुसऱ्या भूमीवर जाऊन लढा दिला. ब्रिटिश सरकारचे डोळे उघडले. शस्त्र आणि सैन्याच्या जोरावर ब्रिटिश आपलं साम्राज्य आता सांभाळू शकत नाहीत याचा अर्थ कोणी समजावून सांगितला असेल तर तो नेताजींच्या इंडियन नॅशनल आर्मी ने. 

अंहिसेची चळवळ जर ब्रिटिश सरकारचा मूक प्रतिकार होती तर नेताजींची सशस्त्र चळवळ ब्रिटिश साम्रज्याला खिंडार पाडणारी होती. या दोघांशिवाय भारतीय  स्वातंत्र्याचा इतिहास पूर्ण होऊ शकत नाही. पण जाणूनबुजून एका कुटुंबच आणि व्यक्तीच महत्व स्वतंत्र्य भारतात वाढवण्यासाठी प्रयत्न केले गेले. जेव्हा जेव्हा नेताजींचा इतिहास वाचला तेव्हा तेव्हा मनात हाच प्रश्न यायचा की आजच्या काळात कुठे आहेत नेताजी? कुठे आहेत त्यांच्या शूर वीरांच्या कथा? आम्हाला ज्या प्रमाणे अहिंसेचे धडे देण्यात आले त्याचप्राणे कोणी अंगावर आलं तर शिंगावर घेण्याचा धडा का शिकवला गेला नाही? भारताने कधीच कोणावर आक्रमण केलं नाही मग आमच्यावर होणाऱ्या आक्रमणाला, लुटमारीला आम्ही अहिंसेने सामोरं जायचं हा विचार कुठेतरी मनाला अस्वस्थ करणारा होता. ज्या छत्रपतींना आम्ही दैवत मानतो, ज्यांच्या मराठा साम्राज्याने एकेकाळी अटकेपार झेंडे रोवले. त्या मराठ्यांनी अंहिसेने शत्रूच्या समोर नांगी टाकायच्या. हे विचार अक्षरशः मला स्वतःला अस्वस्थ करणारे होते. मी अहिंसेच्या विरोधात नाही. मी कोणावर कधीच हल्ला केला नाही. मी कधीच कोणाचं घर उध्वस्थ केलं नाही. पण जर कोणी माझं घर उध्वस्थ करत असेल तर मी अंहिसेने लढा का द्यायचा. अरे ला कारे? केलं तर आपल्या वरील अन्याय थांबू शकतो या मताचा मी आहे. त्यामुळेच भारतीय स्वातंत्र्य लढ्यात जर कोणी निर्णायक कलाटणी दिली असेल तर ते होते नेताजी आणि त्यांची इंडियन नॅशनल आर्मी. 

आज एकाच कुटुंबाच्या आडनावांची नावं देशातील संस्था, रस्ते, कार्यक्रम यांना जाणीवपूर्वक देण्यात आली. त्यांच्यावर रकाने भरून लेख लिहले गेले, त्यांचेच धडे पाठयपुस्तकातून शिकवले गेले. भारतातील अश्या अनेक स्वातंत्र्य सैनिकांना जाणीवपूर्वक बगल दिली गेली. एक मानसिकता तयार करण्यात आली की देशाचं स्वातंत्र्य एकाच कुटुंबाच्या त्यागातून मिळालेलं आहे. याच मानसिकतेला आज फाटा दिला जातो आहे हे बघणं मला व्यक्तिशः सुखदायक आहे. ही मानसिकता आहे गुलामगिरीची, ही मानसिकता आहे मृगजळाची, ही मानसिकता आहे घराणेशाहीची. या सगळ्या मानसिकतांना फाटा देताना बघणं मला व्यक्तिशः खूप आनंद देऊन जाते आहे. माझ्या वडिलांनी, माझ्या आजोबानी, माझ्या ८ पिढीने देशासाठी काहीतरी केलं म्हणून त्याची आठवण ठेवत मला पण दैवत्व बहाल करा ही मानसिकता आज जी सगळ्या क्षेत्रात वाढत जाते आहे ती मानसिकता आज बदलण्याची गरज आहे.  शिक्षण, राजकारण, समाजकारण, ते देशातील कोणतंही क्षेत्र असो स्वकर्तृत्व हेच व्यक्तीच्या आदराचं प्रमाण असलं पाहिजे असं माझं स्पष्ट मत आहे. 

काल दोन चांगल्या घटना घडल्या एक म्हणजे ब्रिटीज गुलामगिरीचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या राजपथाचे नाव बदलून 'कर्तव्यपथ' असं केलं गेलं आणि दुसरी सगळ्यात महत्वाची म्हणजे नेताजी सुभाषचंद्र बोस यांचा झालेला योग्य सन्मान. भारतीय स्वातंत्र्याला ७५ वर्ष उलटून गेल्यावर का होईना देशाच्या स्वातंत्र्यात महत्वाची भूमिका बजावणाऱ्या नेताजींचा सन्मान हा नक्कीच एका बदलणाऱ्या मानसिकतेचा संकेत आहे. त्यांचा सन्मान झाला म्हणून दुसऱ्या कोणाचा अनादर झाला असा अर्थ काढणारे अनेक महाभाग आणि तत्त्वज्ञांनी असतील. प्रत्यक्षात ज्या व्यक्तींना आजवर डावललं गेलं त्यांना पुन्हा एकदा प्रकाशात आणलं जात आहे याच कौतुक आपण मनापासून केलं पाहिजे. पण गेली ७५ वर्ष विशिष्ठ प्रवृत्ती आणि मानसिकता जोपासणाऱ्या लोकांना ते कितपत पचेल याबद्दल मनात शंका आहे. 

भारत आणि भारतीय संस्कृती, भारतीय लोकशाही, भारतीय समाज, भारतीय इतिहास आज भारतीयांना वेगळ्या नजरेतून, मानसिकतेमधून बघण्याची आणि शिकण्याची गरज आहे. वेगळ्या मानसिकतेमधून बघणं म्हणजे कोणाचा अनादर करणं नव्हे तर ज्यांचा आदर, सन्मान करायला आपण आजवर चुकलो आहोत, ज्या इतिहासाची पाने आपण अजून वाचली नाहीत, ज्या संस्कृतीला आपण आजवर अनुभवलेलं नाही. ते बघणं, शिकणं आणि आत्मसात करणं म्हणजेच बदलणारी मानसिकता. 

जय हिंद!!!

तळटीप :- वर लिहलेली मते माझी स्वतःची मते आहेत. ती न पटल्यास सोडून देणे. कृपया करून माझ्या पोस्ट वर आपल्या मतांची हुज्जत घालू नये ही विनंती. 

फोटो शोध सौजन्य :- गुगल 

सूचना :- ह्या पोस्टमधील शब्दांकन (विनीत वर्तक ©) कॉपीराईट आहे.

The story of a lifeline... Vinit Vartak ©

 The story of a lifeline... Vinit Vartak ©

The show 'Kon Banega Crorepati' has been watched by many and is known by many. Each participating player is given a chance to continue their journey. Different 'life line' options are given for that. This program has often made it clear that this life line is an important link to become a millionaire. Without a life line, becoming a millionaire can never be accomplished. Similarly in real life these are life lines which are the link between our life and death. Once again it became clear yesterday that when you exclude them from your life, your journey towards death accelerates.

Famous industrialist and former chairman of Tata group Cyrus Mistry died in an accident on the Mumbai-Ahmedabad national highway yesterday after hitting a bridge near Charoti Naka at Palghar. From the things that are coming out after this accident, Cyrus Mestri's refusal to life line is the main reason. The car they were traveling in was a Mercedes car which is considered a safe car in India. Mercedes as its name is a very safe and modern car. It has many systems which are designed for the safety of the passengers traveling in this car. But after all, the right and right to use it ultimately rests with the traveler. If they do not perform it, the distance between birth and death decreases due to non-use of life line.

A few weeks ago, Vinayak Mete, a respected leader in Maharashtra politics, also tragically died in a similar accident on the Mumbai-Pune expressway. Even with a safe car like Ford Endeavor, they had to lose their lives. The reason that came to light after this accident was the bypass given to the life line. No matter how safe your car is, if you don't use the life lines provided in it, then the distance between your birth and death will be reduced, no astrologer is needed to tell you. You sit on the front seat or on the back seat. Seat belt is your life line. If you avoid its use, you will be near death in any accident from which no one can prevent you.

In yesterday's accident, both the people who were sitting on the front seat of Cyrus Mestri's car survived. Both the people sitting on the back seat have died. The accident was so severe that the engine of the Mercedes car entered the front part of the car. But despite this, both the people on the front seat were saved because both of them were wearing seat belts. Seat belt was the life line between his life and death. But as the two sitting on the back seat were not wearing seat belts, death overtook them easily. Both died on the spot as their heads hit the front seat. The life line on the front seat saved both of their lives. Both front seat air bags of the Mercedes were deployed but the biggest life line was the seat belt. If the thought of using a life line to catch by the police does not go away, lives will continue to be lost in such accidents. Seat belts are for your life, not the police.

If we do a simple math, it will take about 1 hour to cover a distance of 100 km at a speed of 100 km/h. But if you cover the same distance at a speed of 80 km/h, it will take you 1 hour and 15 minutes.But at the same time the risk to your life in an accident will be half. For every 16 km/hr increase in speed, the risk to your life doubles. It simply means, would you double the risk of your life for 15 minutes? On the expressway or good road because there are police or cameras, drive at the right speed or drive to minimize the risk to your life? This is the question we should ask ourselves. When you ask yourself such questions, whether someone is watching or not will not change the speed of your car. Your car may be capable of driving 200 km/h but the time you get in an emergency is less than half. At the same time, the stress on the brain is increased many times.

A car traveling at a speed of 100 km/h needs a distance of at least 100 meters to come to a complete stop. But if the same speed is 80 km/h then the distance covered will be only 68 meters. This distance is further increased during monsoon when the roads are wet. Apart from this, a lot of things depend on the reaction time of a driver. Obviously, if the speed is high, the time available will be very less and it is not possible to bring the car under control in that time. All this math means only that time can come for anyone but it is in our hands to let that time come or avoid it. Life lines are provided in any car to avoid that time. Use it. Don't buy a car without life line as it will save 1 or 2 lakh rupees.That same 1 to 2 lakh rupees can prolong your life in times of trouble.

No matter how safe and legal you drive, the person in front of you will not drive the same way. In India everyone drives according to their preferences. Whoever likes the lane drives in that lane. When the mood changes, Len also changes without thinking about the past. I need not write more about the way driving licenses are issued in India. When rickshaw pullers, truck pullers, novices, attitude and hawkers meet us every day, if we miss our life line, we should remember that death is waiting for us. Today or tomorrow it will reach us at the pass. Use your life line for that. Follow the traffic rules for your own life if not for anyone else. Reaching 100 km in 15 minutes makes no difference in your life. But don't risk your life for those 15 minutes. Of course this applies to me too. I have had this same violation many times while driving. But I never forget the life line. At my place of employment it is a law of the job to wear a seat belt when sitting in a car. If it breaks, your job could be in jeopardy. This condition, which seemed oppressive earlier, has become a life line for me today.

Be it Cyrus Mestri or Vinayak Mete or a common man like you, us. Don't judge your use of life line by whether you are in the front seat or the back seat, whether or not there are police or cameras. Strap yourself in with a life line the moment you sit in the car. Who knows, you will need it in the next turn.....

Photo Search Courtesy :- Google

Notice :- Wording in this post is copyright.

एका लाईफ लाईन ची गोष्ट... विनीत वर्तक ©

 एका लाईफ लाईन ची गोष्ट... विनीत वर्तक ©

'कोन बनेगा करोडपती' हा कार्यक्रम अनेकांनी बघितलेला आहे आणि अनेकांना माहिती आहे. यात भाग घेणाऱ्या प्रत्येक खेळाडूला त्यांचा प्रवास सुरु ठेवण्यासाठी संधी दिली जाते. त्यासाठी वेगवेगळ्या 'लाईफ लाईन' चा ऑप्शन दिले जातात. याच लाईफ लाईन करोडपती बनण्यासाठी एक महत्वाचा दुवा असल्याचं अनेकदा या कार्यक्रमात स्पष्ट झालेलं आहे. लाईफ लाईन नसेल तर करोडपती होण्याचं  कधीच पूर्ण होऊ शकत नाही. त्याच प्रमाणे खऱ्या आयुष्यात ही अश्या लाईफ लाईन असतात ज्या आपलं जीवन आणि मृत्यू यामधल्या दुवा असतात. जेव्हा तुम्ही त्यांना आपल्या आयुष्यातून वगळता तेव्हा तुमचा प्रवास हा मृत्यू च्या दिशेने वेगाने होतो हे पुन्हा एकदा काल स्पष्ट झालं. 

मुंबई - अहमदाबाद राष्ट्रीय महामार्गावर काल पालघर इथल्या चारोटी नाक्याजवळ असणाऱ्या एका ब्रिज ला धडकून प्रसिद्ध उद्योगपती आणि टाटा समूहाचे माजी अध्यक्ष सायरस मेस्त्री यांचा अपघातात दुर्दैवी मृत्यू झाला. या अपघातानंतर ज्या गोष्टी समोर येत आहेत त्यातून सायरस मेस्त्री यांनी लाइफ लाईन ला दिलेला चकवा हे प्रमुख कारण आहे. ते ज्या गाडीतून प्रवास करत होते ती मर्सिडीज गाडी भारतातील एक सुरक्षित गाडी समजली जाते. मर्सिडीज आपल्या नावाप्रमाणे एक अतिशय सुरक्षित आणि आधुनिक कार आहे. यात अनेक प्रणाली आहेत ज्या या गाडीतून प्रवास करणाऱ्या प्रवाश्यांच्या सुरक्षिततेसाठी बनवल्या गेल्या आहेत. पण सगळं असलं तरी ते वापरण्याचा अधिकार आणि हक्क हा शेवटी त्या प्रवाश्याचा असतो. जर तो त्यांनी बजावला नाही तर लाईफ लाईन न वापरल्यामुळे जन्म आणि मृत्यू यातलं अंतर कमी होत जाते. 

काही आठवड्यांपूर्वी मुंबई - पुणे एक्सप्रेस वे वर महाराष्ट्राच्या राजकारणातील आदरणीय नेतृत्व विनायक मेटे यांचा सुद्धा अश्याच एका अपघातात दुर्दैवी मृत्यू झाला. फोर्ड एन्डेव्हर सारखी सुरक्षित गाडी असताना पण त्यांना आपल्या जीवाला मुकावं लागलं. या अपघातानंतर समोर आलेलं कारण म्हणजे लाईफ लाईन ला दिलेला चकवा. तुमची गाडी कितीही सुरक्षित असली तरी त्यात दिलेल्या लाईफ लाईन जर तुम्ही वापरल्या नाहीत तर तुमच्या जन्म - मृत्यू मधलं अंतर कमी झालेलं असते हे सांगण्यासाठी कोणत्याही ज्योतिषाची गरज नाही. तुम्ही पुढल्या सीट वर बसा अथवा मागच्या सीट वर. सीट बेल्ट ही तुमची लाईफ लाईन आहे. तिचा वापर टाळला तर कोणत्याही अपघातात मृत्यू च्या समीप ज्याण्यापासून कोणीच तुम्हाला रोखू शकत नाही. 

काल झालेल्या अपघातात सायरस मेस्त्री यांच्या गाडीत पुढल्या सीट वर बसलेले दोघेही जण वाचलेले आहेत. तर मागच्या सीट वर बसलेल्या दोन्ही जणांचा मृत्यू झाला आहे. हा अपघात इतका भीषण होता की मर्सिडीज गाडीचं इंजिन गाडीच्या पुढल्या भागात आत मधे घुसलं. पण इतकं होउन सुद्धा पुढल्या सीट वरील दोघेही जण बचावले याच कारण दोघांनी सीट बेल्ट लावलेला होता. त्यांच्या जन्म आणि मृत्यू मधे सीट बेल्ट ची लाईफ लाईन होती. पण मागच्या सीट वर बसलेल्या दोघांनी सीट बेल्ट लावलेला नसल्याने मृत्यू ने त्यांना सहज कवटाळलं. समोरच्या सीट वर डोकं आदळल्याने दोघांचा जागीच मृत्यू झाला. तर पुढल्या सीट वरील लाईफ लाईन ने असं होण्यापासून वाचवल्याने त्या दोघांचे प्राण वाचले. मर्सिडीज गाडीच्या फ्रंट सीट वरील दोन्ही एअर बॅग्स डिप्लॉय झाल्या पण सगळ्यात मोठी लाईफ लाईन होती ती म्हणजे सीट बेल्ट. पोलीस पकडतील म्हणून लाईफ लाईन वापरणं हा विचार जोवर जात नाही तोवर अश्या अपघातात आयुष्य जात राहणार. सीट बेल्ट हे पोलिसांसाठी नाही तर तुमच्या आयुष्यासाठी आहेत. 

एक सोपं गणित आपण केलं तर १०० किलोमीटर अंतर १०० किलोमीटर/ तास वेगाने गाठायला वेळ लागेल साधारण १ तास. पण जर तुम्ही हेच अंतर ८० किलोमीटर/ तास वेगाने कापलं तर तुम्हाला वेळ लागेल १ तास १५ मिनिटे. पण त्याचवेळी अपघातात तुमच्या जीवाला असणारा धोका हा निम्मा होईल. प्रत्येक १६ किलोमीटर / तास वेग वाढल्यावर तुमच्या जीवाला असणारा धोका दुप्पट होत जातो. याचा अर्थ साधा आहे की १५ मिनिटांसाठी तुम्ही तुमच्या आयुष्याचा धोका दुप्पट करणार का? एक्स्प्रेस वे वर किंवा कोणत्याही चांगल्या रस्त्यावर पोलीस अथवा कॅमेरे आहेत म्हणून गाडी योग्य वेगात चालवणार की तुमच्या आयुष्याचा धोका कमी करण्यासाठी चालवणार? हा प्रश्न आपण स्वतः ला विचारायला हवा. जेव्हा असे प्रश्न आपण स्वतःसमोर ठेवू तेव्हा कोणी बघते आहे का नाही याने तुमच्या गाडीच्या वेगात कोणताच बदल होणार नाही. तुमची गाडी भले २०० किलोमीटर / तास चालवण्यासाठी सक्षम असेल पण तुम्हाला एखाद्या संकटाच्या वेळी मिळणारा काळ हा अर्ध्यापेक्षा कमी झालेला असतो. त्याचवेळी मेंदूवरील ताण कैक पटीने वाढलेला असतो. 

एखादी १०० किलोमीटर/ तास वेगाने जाणाऱ्या गाडीला संपूर्णपणे थांबवण्यासाठी कमीत कमी १०० मीटर च अंतर गरजेचं असते. पण जर का हाच वेग ८० किलोमीटर / तास असेल तर लागणार अंतर हे अवघे ६८ मीटर इतकं असेल. पावसाळ्यात जेव्हा रस्ते ओले असतात तेव्हा हेच अंतर अजून वाढलेलं असते. याशिवाय एखाद्या चालकाचं रिएक्शन टाइम काय आहे यावर पण खूप साऱ्या गोष्टी अवलंबून असतात. साहजिक जास्त वेग असेल तर मिळणारा वेळ हा खूप कमी असेल आणि गाडी त्या वेळेत आटोक्यात आणणं शक्य होत नाही. हे सगळं गणित मांडण्याचा अर्थ एकच की काळ कधीही कोणासाठी येऊ शकतो पण ती वेळ येऊ देणं अथवा तिला टाळणं आपल्या हातात असते. ती वेळ टाळण्यासाठी कोणत्याही गाडीत लाईफ लाईन दिलेल्या असतात. त्याचा वापर करा. १ किंवा २ लाख रुपये वाचतील म्हणून लाईफ लाईन वगळून गाडी घेऊ नका. एखाद्या अडचणीच्या वेळी तेच १ ते २ लाख रुपये तुमच्या आयुष्याची लांबी वाढवू शकतात. 

तुम्ही भले कितीही सुरक्षित आणि नियमात गाडी चालवली तरी समोरचा तसे चालवेल असं नाही. भारतात सगळेच आपल्या आवडी प्रमाणे गाडी चालवतात. ज्याला जी लेन आवडते तो त्या लेन मधून गाडी चालवतो. मूड बदलला की मागचा पुढचा विचार न करता लेन पण चेंज करतो. भारतात ज्या पद्धतीने ड्राइव्हिंग लायसन्स दिले जातात त्यावर मी अजून काही अधिक लिहण्याची गरज नाही. रिक्षावाले, ट्रकवाले, नवशिके, माज असणारे आणि मिरवणारे असे सगळेच आपल्याला रोजच्या रोज भेटत असताना जर का आपण आपल्या लाईफ लाईन ला चुकवत असू तर मृत्यू आपली वाट बघत उभा आहे हे आपण लक्षात ठेवलं पाहिजे. आज ना उद्या तो आपल्याला खिंडीत गाठणारच. त्यासाठीच आपल्या लाईफ लाईन चा वापर करा. कोणासाठी नाही तर स्वतःच्या जीवासाठी वाहतुकीचे नियम पाळा. १५ मिनिटांनी १०० किलोमीटर अंतर गाठताना तुमच्या आयुष्यात कोणताही फरक पडत नसतो. पण त्या १५ मिनिटांसाठी आयुष्य दावणीला बंधू नका. अर्थात हे मला सुद्धा लागू आहे. ड्राइव्ह करत असताना अनेकदा माझ्याकडून ही याच उल्लंघन झालं आहे. पण मी लाईफ लाईन कधीच विसरत नाही. माझ्या नोकरीच्या ठिकाणी गाडीत बसल्यावर सीट बेल्ट लावणं हा नोकरीचा एक कायदा आहे. जो मोडला तर तुमच्या नोकरीवर गदा येऊ शकते. आधी जाचक वाटणारी ही अट आज माझ्यासाठी लाईफ लाईन ठरली आहे. 

सायरस मेस्त्री असो वा विनायक मेटे किंवा तुमच्या, आमच्या सारखं सामान्य माणूस. तुम्ही फ्रंट सीट वर आहात की बॅक सीट वर, पोलीस किंवा कॅमेरे आहेत किंवा नाहीत या वरून तुमच्या लाईफ लाईन चा वापर ठरवू नका. गाडीत बसल्या क्षणी लाईफ लाईन सोबत स्वतःला बांधून घ्या. काय माहित पुढच्याच वळणावर त्याची गरज तुम्हाला पडेल..... 

फोटो शोध सौजन्य :- गुगल 

सूचना :- ह्या पोस्टमधील शब्दांकन (विनीत वर्तक ©) कॉपीराईट आहे.

Steps to progress... Vinit Vartak ©

 Steps to progress... Vinit Vartak ©

According to the figures announced a few days ago, India surpassed Britain in terms of GDP. According to the financial criteria, it has jumped to the 5th position. The value of India's economy is approximately 3.5 trillion US dollars, while the value of Britain's economy is 3.2 trillion US dollars during the same period. After America, China, Japan, Germany, India has become the 5th largest economy in the world. While this is certainly very good news, we are still lagging behind in some respects. Financial figures are often deceptive. That is why G.D.P. What does that mean? What exactly does it say about a country's economy? Is India really progressing? If many such questions are coming in the minds of common people, these questions are address below.

GDP What is Gross National Income? In simple words, the aggregate value of goods and services purchased by people in a country during a particular period. The higher this purchase, the better the economy of a country is roughly considered. Here some things should be taken into account like inflation and import-export etc. So the figures are subject to change. So when India got independence in 1947, the value of Indian economy was 2.7 lakh crore rupees. The population of India was about 340 million (34 crores). If we do the math, the per capita income of almost every Indian is about 265 rupees. By 2022, the value of India's economy has crossed 3.5 trillion US dollars. But at the same time India's population has crossed 141 crores. If we do the math, the per capita income is almost Rs 1,28,829.

Considering the population of Britain, their GDP per capita is Almost 47,000 US dollars is huge. Therefore, although India has taken the lead in terms of numbers, we are far behind Britain in raising the overall standard of living. Despite all this, India will become the third largest economy in the world by 2029. In 2014, we were ranked 10th in the world. We have jumped 5 positions in the last 8 years. Looking at the growth rate of the Indian economy, we are going to be in a good position in the coming years. Around 1950, India had a foreign exchange of about US$ 1.82 billion. Today, India has a foreign exchange holding of US$ 573 billion. Which can easily meet the requirement of India for the next six months.

We are self-sufficient today in many ways. India today is the largest producer of milk, spices and jute in the world. It ranks second in the world in the production of rice, wheat, sugarcane, vegetables, fruits, cotton, coal and cement. Apart from this, it is the third largest producer of electricity in the world. If we look at the journey of the last 75 years, India has achieved some incredible things. There is still a long way to go. Considering India's population, it will take many years for us to overtake Britain or many other countries in terms of per capita income. Because the population of India is so huge that this is almost impossible. But at the same time India is making very good progress in overall gross national income. The standard of living of the citizens of India is gradually increasing. Till 1991, India was a closed economy. Since then India has emerged on the world stage as an open economy. Therefore, if we want to see the overall graph of Indian progress, we should consider the period from 1991 to 2022.

Jai Hind!!!

Photo Search Courtesy :- Google

Notice :- Wording in this post is copyright. 

प्रगतीची पावलं... विनीत वर्तक ©

 प्रगतीची पावलं... विनीत वर्तक ©

काही दिवसांपूर्वी जाहीर झालेल्या आकड्यांप्रमाणे भारताने ब्रिटन ला मागे टाकत जी.डी.पी. च्या आर्थिक निकषानुसार ५ व्या क्रमांकावर उडी घेतली आहे. भारताची अर्थव्यवस्थेच मुल्य साधारण ३.५ ट्रिलियन अमेरिकन डॉलर तर ब्रिटन च्या अर्थवयवस्थेचं मुल्य याच काळात ३.२ ट्रिलियन अमेरिकन डॉलर राहिलेलं आहे. अमेरिका, चीन, जपान, जर्मनी नंतर भारत जगातील सगळ्यात मोठी ५ वी अर्थव्यवस्था असणारा देश बनला आहे. नक्कीच ही अतिशय चांगली बातमी असली तरी आपण काही बाबतीत खूप मागे आहोत. आर्थिक आकडे अनेकदा फसवे असतात. त्यासाठीच मुळात जी.डी.पी. म्हणजे काय? एखाद्या देशाच्या अर्थव्यवस्थे बद्दल नक्की ती काय सांगते? भारताची खरोखर प्रगती होत आहे का? असे अनेक प्रश्न सामान्य लोकांच्या मनात येत असतील तर याच प्रश्नांचा उपापोह खाली घेतला आहे. 

जी.डी.पी. म्हणजे काय तर सकल राष्ट्रीय उत्पन्न. सोप्या शब्दात सांगायचं तर एखाद्या विशिष्ठ काळात देशात लोकांनी खरेदी केलेल्या वस्तू आणि सेवा यांच एकत्रित मूल्य. जितकी ही खरेदी जास्त तितकी एखाद्या देशाची अर्थव्यवस्था चांगली असं ढोबळमानाने मानण्यात येते. इकडे काही गोष्टी लक्षात घेतल्या पाहिजेत जश्या महागाई आणि आयात - निर्यात इत्यादी. त्यामुळे आकडे हे बदलू शकतात. तर १९४७ साली भारताला स्वातंत्र्य मिळालं तेव्हा भारतीय अर्थव्यवस्थेचं मुल्य होतं २.७ लाख कोटी रुपये. भारताची लोकसंख्या होती जवळपास ३४० मिलियन ( ३४ कोटी ). आपण गणित केलं तर साधारण प्रत्येक भारतीयांच दरडोई उत्पन्न जवळपास २६५ रुपये इतकच होतं. २०२२ येता येता भारताच्या अर्थव्यवस्थेचं मुल्य आता ३.५ ट्रिलियन अमेरिकन डॉलर च्या पल्याड गेलं आहे. पण त्याच वेळी भारताची लोकसंख्या १४१ कोटी पलीकडे गेली आहे. जर गणित केलं तर दरडोई ही उत्पन्न जवळपास १,२८,८२९ रुपये इतकं झालं आहे. 

ब्रिटन ची लोकसंख्या लक्षात घेतली तर त्यांच दरडोई जी.डी.पी. जवळपास ४७,००० अमेरिकन डॉलर इतक प्रचंड आहे. त्यामुळे भारताने जरी आकड्यांच्या बाबतीत भारताने आघाडी घेतली असली तरी एकूणच जीवन मानाचा स्तर आपण उंचावण्या पासून आपण ब्रिटन पेक्षा खूप मागे आहोत. असं सगळं असलं तरी भारत २०२९ पर्यंत जगातील तिसरी सगळ्यात मोठी अर्थव्यवस्था झालेली असेल. २०१४ साली आपण जगात १० व्या स्थानावर होतो. गेल्या ८ वर्षात आपण ५ स्थानांची उडी घेतली आहे. भारतीय अर्थव्यवस्थेच्या वाढीचा वेग बघता आपण येत्या काळात चांगल्या स्थितीत असणार आहोत. भारताकडे १९५० च्या आसपास जवळपास १.८२ बिलियन अमेरिकन डॉलर च परदेशी चलन होतं. आज भारताकडे ५७३ बिलियन अमेरिकन डॉलर च परकीय चलन आहे. जे भारताची पुढली सहा महिन्यांची गरज सहज भागवू शकेल. 

आपण आज अनेक बाबतीत स्वयंपूर्ण आहोत. भारत आज जगातील सगळ्यात मोठा दूध, मसाल्याचे पदार्थ आणि ज्यूट उत्पादक आहे. तर भात, गहू, ऊस, भाजीपाला, फळ, कापूस, कोळसा, सिमेंट यांच्या उत्पादनात जगात दुसऱ्या क्रमांकावर आहे. याशिवाय इलेक्ट्रिसिटी उत्पादनात जगात तिसऱ्या क्रमांकावर आहे. गेल्या ७५ वर्षाचा प्रवास बघितला तर भारताने काही असाध्य गोष्टी साध्य केल्या आहेत. अजून खूप लांबचा पल्ला बाकी आहे. भारताची लोकसंख्या लक्षात घेतली तर आपण दरडोई उत्पनाच्या बाबतीत ब्रिटन किंवा इतर अनेक देशांना मागे टाकायला खूप वर्ष लागतील. कारण भारताची लोकसंख्या इतकी प्रचंड आहे की हे जवळपास अशक्य आहे. पण त्याचवेळी भारत एकूण सकल राष्ट्रीय उत्पन्नात खूप चांगली प्रगती करतो आहे. हळू हळू का होईना भारतातील नागरिकांचे राहणीमान उंचावत जाते आहे. १९९१ पर्यंत भारत एक बंदिस्त अशी अर्थव्यवस्था होती. त्यानंतर भारत एक खुली अर्थव्यवस्था म्हणून जागतिक मंचावर पुढे आला आहे. त्यामुळे एकूणच भारतीय प्रगतीचा आलेख बघायचा असेल तर १९९१ ते २०२२ हा कालखंड आपण लक्षात घ्यायला हवा. 

जय हिंद!!!

फोटो शोध सौजन्य :- गुगल 

सूचना :- ह्या पोस्टमधील शब्दांकन (विनीत वर्तक ©) कॉपीराईट आहे.